ślepota śnieżna

Ślepota śnieżna. Co to jest?

Opublikowano: 29 stycznia 2018

Elisabeth Revol ma częściową ślepotę, odmrożenia czwartego – najwyższego – stopnia palców u stóp i nieco lżejsze dłoni. Nie jest też wykluczona amputacja – poinformowała wczoraj (28 stycznia) Francuska telewizja “France 3”. Ślepota śnieżna dotknęła także Tomasza Mackiewicza, który został w szczelinie na Nanga Parbat. Wbrew powszechnemu przekonaniu nie oznacza ona utraty wzroku.

Ślepota śnieżna to ostre zapalenie spojówek i nabłonka rogówki wywołane ekspozycją na promieniowanie ultrafioletowe. Co 1000 metrów wysokości promieniowanie wzrasta o 6-8 proc. Na dodatek śnieg odbija 85 proc. promieniowania słonecznego. Ten rodzaj “ślepoty” może przydarzyć się także podczas długiego przebywania na plaży.

Zapalenie objawia się dotkliwym bólem oczu, który nasila się przy poruszaniu gałek ocznych i może być tak silny, że powoduje skurcz powiek i światłowstręt – czyli ból i mrużenie oczu w reakcji na światło, łzawienie, uczucie piasku w oku, zaczerwienienie oczu, opuchnięte powieki oraz ból głowy. Objawy ślepoty śnieżnej można zauważyć po 4-12 godzinach od oparzenia słonecznego.

To choroba odwracalna – trzeba zapewnić danej osobie odpoczynek w ciemnym pomieszczeniu, czyli ochronę przed światłem oraz opatrunek na oczy. Warto stosować zimne okłady i przemywać oczy wodą. Stosowane są również leki przeciwbólowe, a także krople rozszerzające źrenice.

Himalaiści, aby się zabezpieczyć przed “ślepotą śnieżną”, noszą okulary z silnym filtrem UV. Do historycznych sposobów należą „okulary” sporządzane z opaski i zwisających z niej przed oczyma włókien.

Udostępnij ten post:



Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *